چکيده مقدمه: در جمعيت رو به افزايش سالمندان در ايران، پژوهش‌های آينده‌نگر پيرامون مسايل بهداشتی صورت نگرفته است. پژوهش حاضر، به منظور بررسی نقش عوامل تعيين‌کننده‌ی کاهش طول عمر سالمندان تهرانی انجام شد. مواد و روش‌ها: افراد بالای 60 سال شرکت‌کننده در مرحله‌ی مقدماتی مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران به مدت 10 سال پيگيری و وضعيت حياتی آن‌ها ثبت شد. ميزان‌ مرگ و مير سنی، جنسی و ميزان‌های خطر مرگ با استفاده از مدل رگرسيون کاکس ارايه گرديد. يافته‌ها: 17% فوت در مردان (929/154) و 10% فوت در زنان (869/85) ثبت شد. مدل رگرسيون کاکس نشان داد که به طور متوسط ديابت 5/2 و 4/4 سال، و مصرف سيگار 6/6 و 5 سال از طول عمر زنان و مردان می‌کاهد. زنان سالمند با نمايه‌ی توده‌ی بدن بالاتر از 33 کيلوگرم بر مترمربع، 5/4 سال، و با اختلالات چربی خون 4 سال از طول عمرشان کاسته می‌شود. در گروه مردان، بومی تهران بودن 3 سال، افزايش فشار خون 3/3 سال و سابقه‌ی سکته‌ی قلبی، سکته‌ی مغزی يا مرگ ناگهانی در بين پدر، برادر يا فرزند پسر، 1/4 سال طول عمر را کمتر می‌نمايد. نتيجه‌گيری: زنان با نمايه‌ی توده‌ی بدن بالاتر از 33 کيلوگرم بر مترمربع و اختلالات چربی خون و زنان سيگاری، بيشتر از ديگر زنان سالمند نيازمند مراقبت هستند، اين نياز در مردان سالمند‌ ديابتی، سيگاری و آن‌ها که در خانواده سابقه‌ی سکته‌ی قلبی، مغزی يا مرگ ناگهانی در بين پدر، برادر يا فرزند پسر را دارند از ديگر همسالان بيشتر است.